منو ببخش......
	اگه دلم تنگ ميشه خيلی برات ... منو ببخش ... اگه نگام گم ميشه تو شهر چشات ... منو ببخش ... منو ببخش اگه شبا ...  ستاره ها رو ميشمرم ... اگه همش پيش همه ...  بهت ميگم دوست دارم ... منو ببخش اگه برات ...  سبد سبد گل ميچينم ... منو ببخش اگه شبا ...  فقط تو رو خواب ميبينم ... منو ببخش اگه تو رو ...  ميسپرمت دست خدا ... اگه پيش غريبه ها ...  به جای تو ميگم شما ... منو ببخش اگه واسه ...  چشمای تو خيلی کمم ... تو يه فرشته ای و من ...  خيلی باشم يه آدمم .. منو ببخش اگه فقط ...  ميخوام بشی مال خودم ... ببخش اگه کمم ولی ...  زيادی عاشقت شدم

این سایه ی غریب که در حال رفتن است

چیزی شبیه روح من است این ... نه ُ این من است

آری همان منی که از آغاز بودنش بود

آه این همان منی است که در دفتر زمان

با مشق های دلهره مشغول مردن است

این من که بر مزار خود اینگونه ناشکیب

از آنچه هست و نیست هوا خواه شیون است

از من مگیر آن نگهت را که روزهاست

تکلیف چشمهای تو با سایه روشن است

این من قبول کن که کسی جز تو نیست ُ آه

ای آشنای دور ! که نام تو بهترین است؟

شمع میسوزد و پروانه به دورش نگران ما که می سوزیم و پروانه   نداریم چه کنیم.                            ............................................................... کجاست جاده ای که مرا به تو برساند ،کجاست کسی که آسمان   را به من نشان دهد ، دلم از این ابرها گرفته...

                    من از ساعت متنفرم؛ 

زندگی با آدمهاش برای من یه قصه بود

توی این قصه کسی با کسی آشنا نبود

همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون

توی شب صدایی به جز گریه بی صدا نبود



نمی خوام مثل همه گریه کنم

دیگه گریه دلو وا نمی کنه

قصه های پشت این پنجره ها

غمو از دل جدا نمی کنه



قصه ماتم من هر چی که بود هر چی که هست

قصه ماتم قلب خسته یه آدم

وقت خوابه دیگه دیره نمی خوام قصه بگم

از غم وغصه هر چی بگم بازم کمه

سکوتم را به باران هدیه کردم تمام زندگی را گریه کردم نبودی در فراق شانه هایت به هر خاکی رسیدم تکیه کردم

                آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم 
            

                از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم
            

                تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم
            

                شاید خدا خواست که دلتنگ بمیریم...

گاه گاهي قفسي مي سازم

 مي فروشم به شما

تا به آواز شقايق که در آن زندانيست دل تنهاييتان تازه شود

آموخته ام که

تا شقایق هست زندگی باید کرد.....

وای به روزی که شقایق هم بمیرد

دنیایی نخواهد ماند

تا که بودیم نبودیم کسی

گشت ما را غم بی هم نفسی

تاکه خفتیم همه بیدار شدند

تا که مردیم همگی یار شدند

قدر ان شیشه بدانید که هست

نه در ان موقع که افتاد و شکست

باید رفت از این سرزمین
خانه پیدا نیست
دور است
نمی دانم کدامین طرف بود
بالای آن کوه شاید
شاید زیر آب
باید پرسید
راستی...

تو در جان منی من غم ندارم

تو ایمان منی من کم ندارم

اگر درمان تویی دردم فزون باد

وگر معشوقه ای سهم من جنون باد

تویی تنها تویی تو علت من

تو بخشاینده بی منت من

صدایم کن صدای تو ترانه است

کلامت ایه های عاشقانه است

تو را من سجده سجده می پرستم

که بر سر خاک بر زانو نشستم.

من / عشق

پاک                  یعنی

سرزمین                      لحظه

یعنی                                 بیداد

عشق                                    من

باختن                                                          عشق

جان                                                                        یعنی

زندگی                                                                             لیلی و

قمار                                                                                مجنون

در                              عشق یعنی ...            شدن

ساختن                                                                                  عشق

دل                                                                                      یعنی

کلبه                                                                           وامق و

یعنی                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فردای                                یعنی

کودک                          مسجد

یعنی               الاقصی

عشق /  من

عشق                                           آمیختن                                            افروختن

یعنی                                  به هم          عشق                                  سوختن

چشمهای                        یکجا                    یعنی                          کردن

پر ز                   و غم                            دردهای                گریه

خون/ درد                                                    بیشمار

عشق                                     من

یعنی                             الاسرار

کلبه                    مخزن

اسرار             یعنی

من / عشق

زندگی

زندگی هیچ نیست اندوخته بی دوام لحظه هاست...

دنیای بی وفا

در شهری که در آن عصا از کور می دزدند،  من از خوش باوری ، محبت جستجو کردم.

... دوست دارم

من" سکوت "را دوست دارم ، به خاطر   " ابهت بی پایانش..."   " فریاد " را می پرستم ،به خاطر   " انتقام گمگشته در عصیانش ..."   " فردا " را دوست دارم به خاطر  غلبه اش بر " فلک کجمدار..."   " پاییز " را می پرستم ، به خاطر   " عدم احتیاج " عدم اعتنایش به بهار...   " آفتاب " را دوست دارم به خاطر   " وسعت روحش..." که شب ناپدید می شود ،  تا ماه فراموش کند  حقیقت تلخی را که از او نور میگیرد.