جــــهان را از چـــه رو مـاتم گــرفــته زمیـــن و آســـمان را غـم گرفته
چــنان مــــاتم به گیتی سایه افکند که گـــویی نیّـــر اعـــظم گرفــته
مـــگر مـــــاه محـــرم شـــد هـــویدا که مـــه را هـــاله ی ماتم گرفته
جـــــبین قـــدســیان را از مــــلالــت خطـــوط درهـــم و برهــم گرفته
بــرون کــن خـاتم شـادی ز انگشت کزیـــن مـــاتم دل خـــاتم گـرفته
چــه باک از زخم پیـکان عاشقی را که از معشوق خود مرهم گرفته
حــسین بــــن عـــلی فــرزند زهــرا که نــور چــهره اش عالم گرفتــه
چـو شــــیر شـــرزه پرچمدار اسلام پــی نهــضت به کف پرچم گرفته
بـــه اشـــــک دیـــده گــلهای نــبوت غـــــبار ز روی هــــــم گرفتـــــــه
نـــه تــــنها دامـــن خـــرگاه عـصمت کـــه آتـــش دامـــن عالــم گرفته
حــــجاب از پـــر بر آن خرگاه؛ جبریل به پیـــش چشــم نامحرم گرفته
فـــغان کـز خیمه ها برخاست دودی که اشــک از دوده ی آدم گرفـته
زهی خاک صفا بخشی که فردوس صــــفا زآن وادی خـــــرم گــــرفته
زهــــی آب گـــوارائـــی که رونـــــق زآب چـــشمه ی زمـــزم گــــرفته
دلــم در کـــنج تـــنهایی شـب و روز غمــش را مونس و همدم گرفته
رســـا دســـت از تـــو شاها برندارد که دامـــان تـــرا محـــکم گـــرفته
